Η θητεία στη βιβλιοθήκη έληξε στις 31/8/2011. Η αγάπη και το ενδιαφέρον δεν έχουν ημερομηνία λήξης.


Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

ΟΣΕ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ ΚΑΙ ΒΡΑΣΕ (ΟΡΥΖΑ)


Με αφορμή τον εγκλωβισμό 300 επιβατών της αμαξοστοιχίας 53, η οποία ακινητοποιήθηκε από χτες στις Θέρμες, κοντά στο Δομοκό, όταν η μηχανή υπέστη βραχυκύκλωμα, θυμήθηκα μια προσωπική εμπειρία μούρλια.

Την είχα γράψει για να... μου μείνει αξέχαστη. Θα την αντιγράψω εδώ.

Πρώτα όμως να προσθέσω ότι είχα κι άλλη μια, πρόσφατη αυτή, στο γυρισμό από Θεσσαλονίκη. μετά τις γιορτές, στις 4/1/2017:
Ήταν να φύγω 11 το βράδυ. Με πάνε οδικώς τα ξαδέλφια μου στο σταθμό της Θεσσαλονίκης, και βλέπουμε στον πίνακα ανακοινώσεων, ώρα αναχώρησης, 11.59 (!)
Αμάν, λέμε, έχει καθυστέρηση. Στα γκισέ εννοείται δεν υπήρχε ψυχή. Ρωτάμε έναν σεκιουριτά, λέει, ναι έχει καθυστέρηση. (ούτε θηλυκό νάταν).
Καθόμαστε σε καφετέρια μεσ' το σταθμό. Σηκωθήκαμε 2-3 φορές μέχρι τις 11.30 να βεβαιωθούμε ότι δεν άλλαξε κάτι στον πίνακα. Στις 11.40 ξανασηκώνομαι εγώ και πάω να ρίξω πάλι ένα βλέφαρο. Και δε βλέπω πουθενά αναφορά στην αναχώρηση 11.59. Υπήρχε η επόμενη αναχώρηση, στις 5.15 π.μ. Αρχίζω να φρίττω. Ρωτάω πάλι τον σεκιουριτά (!!), έφυγε, λέει, στις 11.30.
Εκεί πλέον αρχίζει να μου τη δίνει. "Καλά, πώς έγινε αυτό;" "Έκαναν ανακοίνωση απ' τα μεγάφωνα" λέει. "Μα η καφετέρια είναι εδώ μέσα, παραδίπλα, δεν ακούσαμε τίποτα, κι εξάλλου ο πίνακας τι ρόλο παίζει;;;;"

Με τα πολλά πάω με την ξαδέλφη μου στον πάνω όροφο και εντοπίζω έναν υπεύθυνο. Με το που μπαίνω στο γραφείο του, δηλώνω κατευθείαν "Έχασα το τραίνο και θα ήθελα να μάθω πώς μπορώ να πάρω αποζημίωση". "Δεν γίνεται κάτι τέτοιο", αρχίζει, αλλά μαλακά. Του εξηγώ τι έγινε, με πάει στη σταθμάρχη, αυτή πάει ν' αρχίσει τα "έπρεπε ν' ακούσετε την ανακοίνωση", τη σταματάω λέγοντας "δεν το ξεκινάτε καλά, πρέπει πρώτα να μ' ακούσετε, να ακούσω και μια συγγνώμη από κάποιον, και να δούμε τι θα γίνει, όλες οι χώρες του κόσμου έχουν πίνακες ανακοινώσεων κι απ' αυτούς πληροφορούνται οι επιβάτες", κλπ κλπ. Τελικά ο υπεύθυνος επικοινωνεί με Αθήνα, γιατί αυτοί λέει που φτιάχνουν τον πίνακα είναι στην Αθήνα (!!!) "καλά", λέω, "πώς τον φτιάχνουν αυτόν τον πίνακα; εξ αποστάσεως, στα κουτουρού;"
Το αποτέλεσμα ήταν να μου προσφέρουν δωρεάν επιστροφή στις 5.15 στην Α' θέση (είχα ήδη κλεισμένη επιστροφή μέσω ίντερνετ) και να μου ζητήσουν και συγγνώμη. "Εντάξει", είπα, "ευχαριστώ, είναι το μόνο λογικό αυτό, λυπάμαι μόνο την ξαδέλφη μου που θα με ξαναφέρει πρωινιάτικα" (δε δεχόταν με τίποτα η ξαδέλφη, να πάρω ταξί)
Αυτά. Να σημειώσω άλλη μια νίκη λοιπόν, ΟΣΕ-εγώ: 0-1.
(Υπάρχουν κάποια σχετικά σκορ σ' ένα παλιότερο κείμενο:
https://kafrin-lib.blogspot.gr/2013/01/2012.html 
Με τίτλο "Απολογισμός έτους 2012")

Το άλλο τώρα, η εμπειρία η παλιά, η μούρλια:

Με τρένο για Βόλο
 Το Σάββατο 6/9/08, ο καλός μου έχασε τη μητέρα του, που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Βόλου. Η κυρά Μ, που είχε στη μορφή πολλά κοινά με την κυρά Ελένη, και το μυαλό της επίσης ήταν μακριά από καιρό, όπως και της κυρά Ελένης, της μάνας μου, παρουσίασε κάποια λοίμωξη ξαφνικά, την Παρασκευή, τη μέρα που είχε πάει στο χωριό τυχαία ο γιός της, ο καλός μου, λες και τον περίμενε για να φύγει.
Ξεκίνησα αιφνίδια για την κηδεία, που θα γινόταν την Κυριακή σ’ ένα χωριό έξω απ’ το Βόλο. Πήρα το τρένο των 4μ.μ. για Βόλο. Στη διαδρομή έπιασα κουβέντα στο μπαρ του τρένου με δύο μηχανοδηγούς με τους οποίους ανταλλάσσαμε παράπονα για το κάπνισμα, τις απαγορεύσεις, τις καπνοβιομηχανίες, πληροφορίες για τα αιτήματα των σιδηροδρομικών και των καθηγητών, για την κατάσταση στον ΟΣΕ και στην εκπαίδευση, για την ευθύνη και τις εξοντωτικές βάρδιες των οδηγών των τρένων, τη μέγιστη επιτρεπόμενη ταχύτητα, και άλλα τέτοια. Οι συνομιλητές μου  θα έπιαναν βάρδια σε καμιά ώρα. Προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν για ένα λαθραίο τσιγαράκι και με πήγαν στην πίσω θέση των οδηγών –(το τρένο διέθετε μπροστινή και πισινή όψη).
Για να πας εκεί περνάς από τη σκευοφόρο και μετά από το μηχανοστάσιο, στο οποίο δεν μπορείς να σταθείς λεπτό από τη θερμότητα.
Στο θάλαμο των μηχανοδηγών λοιπόν, κάναμε δυο τρία τσιγαράκια επειδή με την κουβέντα μας άνοιξε η όρεξη, είδα κουμπιά, πίνακες, μοχλούς, είδα το τοπίο πανοραμικά, τις δύο μεγάλες γέφυρες που δεν είχα ξαναδεί γιατί συνήθως έπαιρνα νυχτερινά τρένα, και επίσης ανακάλυψα συμπτώσεις με τον ένα οδηγό, ο οποίος αποδείχτηκε ότι έμενε στην περιοχή μου και μάλιστα πολύ κοντά και σύχναζε σε παρόμοια μέρη και κάτι μου θύμιζε-κάτι του θύμιζα, δεν το εξακριβώσαμε, συμπεράναμε πως απλώς κάπου θα είχαμε συμπέσει στα πέριξ.
Η κουβέντα κύλησε ευχάριστα, μέχρι που ήρθε η ώρα να πιάσουν δουλειά κι εγώ να γυρίσω στο κάθισμά μου να συνεχίσω το βιβλίο μου. Το κάθισμά μου ήταν στο μπροστινό μέρος του τρένου, ακριβώς μετά την σκευοφόρο, πρώτη σειρά.
Είχαν περάσει κάπου 20 λεπτά, ήμουν μισοβυθισμένη στην ανάγνωση, κάποια στιγμή κοίταξα από το παράθυρο, είχε ήδη σκοτεινιάσει, και κάπου μακριά είδα μια κοκκινωπή λωρίδα που θα μπορούσε να ήταν και πυρκαγιά, δε μπορούσα να διακρίνω.  Ένοιωσα λίγο περίεργα. Δεν πέρασαν 5 λεπτά και ξαφνικά ένοιωσα κάτι άλλο, κάτι δεν πήγαινε καλά, σκέφτηκα σεισμούς εκτός από φλόγες, και τότε διαπίστωσα ότι πράγματι κουνιόμουν, πιάστηκα απ το κάθισμα, το βιβλίο έπεσε, άρχισαν να πέφτουν κι άλλα πράγματα, μέχρι που έπεσα κι εγώ μπροστά και λίγο πλάγια, στο κεφάλι μου προσγειώθηκε κάτι αρκετά βαρύ, το βαγόνι πήγαινε κι ερχόταν, τα φώτα έσβησαν, κάποιες φωνές τρομαγμένης έκπληξης ήρθαν να ενωθούν με το επιφώνημα που μου βγήκε  «Δεν είναι δυνατόν!…», κάποιες άλλες φώναζαν αν ήμαστε καλά, κάποια πράγματα συνέχισαν να κυλούν προς το τέρμα των καθισμάτων όπου βρισκόμουν, τζάμια ακούστηκαν να σπάνε, μέχρι που επικράτησε ησυχία κι αρχίσαμε μες το σκοτάδι να ψαχνόμαστε, αν είχαμε όλα τα μέλη του σώματός μας απείραχτα, και τα πράγματα μας επίσης.
Μερικοί άρχισαν να κινούνται δειλά προς τα άλλα βαγόνια για να δουν τι κατάσταση επικρατούσε, άλλοι προς την κοντινή πόρτα, με το φως από τα κινητά προσπαθούσαμε να διακρίνουμε τα γύρω, εγώ ψαχούλεψα πρώτα κάτω από το κάθισμα να βρω κάποια σκορπισμένα υπάρχοντα μου, είδα στο διάδρομο κάτι άγνωστα –πρώην ιπτάμενα- αντικείμενα που με το φρενάρισμα είχαν φύγει από τους κατόχους τους και είχαν έρθει να προσκρουστούν στην πόρτα της σκευοφόρου δίπλα μου, νεσεσέρ ροζ, τσαντάκια, βαλιτσάκια και άλλα μικροπράγματα που είχαν κυλήσει ποιος ξέρει από πόσο πιο πίσω, μετά σηκώθηκα με κάποια ανησυχία για την κατάσταση του κεφαλιού μου που είχε δεχτεί χτύπημα αρκετά βαρβάτο, έτριψα λίγο  τον αυχένα μου και κατευθύνθηκα προς την πόρτα για να κατέβω. Ήδη είχαν κατέβει κάποιοι άλλοι και άκουγα κουβέντες, μια αντρική φωνή να ζητάει έναν Μήτσο και ένα μπουφάν, δεν ήξερα τι γινόταν, σκέφτηκα τα χειρότερα σε κλάσματα δευτερολέπτου, σκέφτηκα πρώτα τους οδηγούς που γνώρισα και μήπως ήταν ένας απ αυτούς στο το τιμόνι. Αυτή εξάλλου ήταν και η πρώτη σκέψη, αμέσως μόλις ήρθε το πρώτο τράνταγμα και βρισκόμουν ακόμα στο κάθισμα. Δεν ξέρω πόση ώρα είχαν κρατήσει όλα αυτά, μπορεί να ήταν και τρία λεπτά, μπορεί δέκα λεπτά, μπορεί δευτερόλεπτα…
Περνώντας από το σημείο που χωρίζονται τα βαγόνια, είδα κάτω στο δάπεδο κάτι κόκκινο, σα σάλτσα, απλωμένο σε μεγάλη επιφάνεια, άναψα πάλι το κινητό, έσκυψα και είδα ντομάτες λειωμένες, πολλές ντομάτες. Ποιος επιβάτης μετέφερε τόσες ντομάτες; Κατέβηκα προσεκτικά τα σκαλιά, φορούσα και φουστάνι αρκετά στενό, πέδιλα, δε μ’ έπαιρνε να βιάζομαι. Έξω δε διακρίνονταν πολλά πράγματα, κάτι χωράφια, μπροστά στις ράγες ένα ανάχωμα που δυσκόλευε την κίνηση, δυό τρεις άνθρωποι βρίσκονταν εκεί κοντά, κοιτούσαν προς το μπροστινό μέρος απ όπου ερχόταν η αντρική φωνή, εμφανίστηκε κάποιος να έρχεται από κει και να λέει μην πηγαίνετε μπροστά, καλύτερα να μην το δείτε, ήρθαν κι άλλοι, μάθαμε ότι το μπροστινό μέρος είχε γίνει λιώμα, κι ότι είχαμε συγκρουστεί με φορτηγό.
 Μια γυναίκα είπε ότι δεν έβρισκε τα πράγματα της, τη ρώτησα αν ήταν δικό της ένα ροζ νεσεσέρ, είπε ναι, της είπα ότι ήταν πίσω πίσω, ένας σιδηροδρομικός άρχισε να φωνάζει μαζέψτε τα πράγματα σας και κατεβείτε όλοι, ξανακούστηκε η αντρική φωνή από μπροστά να ζητάει ένα μπουφάν για να σπάσει το παράθυρο, είχε εγκλωβιστεί. Κάποιοι πήγαν προς τα κει, στα σκαλάκια του βαγονιού είχε σχηματιστεί πηγαδάκι, πανικός δεν μπορώ να πω ότι  υπήρχε, απορία περισσότερο, τι να γίνεται μπροστά, οι περισσότεροι προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν τηλεφωνικά με τους δικούς τους, ακούστηκαν φωνές να λένε στο κινητό -άλλες μουδιασμένες, άλλες λίγο τρεμάμενες-,
 «Γιάννη, συγκρουστήκαμε, δεν ξέρω τι έγινε, τρέμω..», 
«Μαμά, άκου, έχουμε σταματήσει μετά τη Λάρισα, συγκρούστηκε το τρένο, όχι, καλά είμαι,  μην ανησυχείς»,
«Ελένη, μ’ ακούς; Έγινε σύγκρουση… Ναι, έξω απ τη Λάρισα, όλοι καλά είμαστε μάλλον, δεν ξέρουμε τι γίνεται με τους οδηγούς, ναι, ένα φορτηγό, πρέπει να πέρασε τη διάβαση, κλείνω, κάτι λένε εδώ, θα σε πάρω σε λίγο…»

Εγώ δεν ήξερα τι να κάνω, να πάρω τον καλό μου που είχε σπίτι το φέρετρο με τη μάνα του και να του πω, ξέρεις θ’ αργήσω λίγο γιατί πέσαμε πάνω σ ένα φορτηγό και καλά που δεν εκτροχιαστήκαμε και τώρα περιμένουμε στην ερημιά και δεν έχουμε ιδέα τι μέλλει γενέσθαι; 
Αφού πέρασαν λίγα λεπτά ακούσαμε κάποιο σούσουρο, ήρθαν προς το μέρος μας πέντε έξι άντρες, ανάμεσα τους ένας χοντρός κύριος, φανερά αναστατωμένος, που άρχισε να ρωτάει αν είμαστε όλοι καλά, να παίρνει τηλέφωνα σε πυροσβεστικές και ΕΚΑΒ, ήταν ο προϊστάμενος της αμαξοστοιχίας, αυτός που είχε εγκλωβιστεί μπροστά και τελικά κατάφερε με τη βοήθεια των άλλων να βγει απ το παράθυρο του μηχανοστάσιου, ο άνθρωπος ανέφερε κάθε τόσο τον οδηγό, που είχε μείνει μέσα, που δε θα μπορούσε να ζει, έφυγε προς το πίσω μέρος, η πλάτη του ήταν μούλια στον ιδρώτα, ήταν σοκαρισμένος και ταυτόχρονα προσπαθούσε να οργανώσει κάπως την κατάσταση.
Η ώρα περνούσε, αλλά ΕΚΑΒ δεν βλέπαμε, όλο και περισσότεροι μιλούσαν για τον οδηγό του τρένου, κάποιος ήρθε από το πίσω μέρος και είπε ότι ο οδηγός του φορτηγού είχε βρεθεί, κάπου ένα χιλιόμετρο πίσω, βαριά τραυματισμένος. Ένας νεαρός από το πηγαδάκι το κοντινό κάλεσε το 166, του είπαν ότι δεν είχαν ειδοποιηθεί για καμία σύγκρουση, απορούσαμε, πώς γίνεται, τι θα γινόταν τώρα, πως θα φεύγαμε από κει, άλλοι έλεγαν θα έρθει άλλο τρένο να μας πάρει ή λεωφορείο, κάποιος έδωσε την πληροφορία ότι το φορτηγό κουβαλούσε ντομάτες, όλοι σχολίαζαν τη μάστιγα των φορτηγών, την αδικία, αν επιζήσει ο φορτηγατζής και πεθάνει ο μηχανοδηγός…
Τελικά αποφάσισα να πάρω τον καλό μου, είπε «πού βρίσκεσαι; Έφτασες Βόλο;»
Τι να πω… Λέω «Εεε, βασικά… ακόμα είμαστε έξω απ τη Λάρισα, αλλά .. έ… ξέρεις, έγινε κάτι περίεργο, δηλαδή εγώ καλά είμαι, αλλά να… το τρένο συγκρούστηκε».

Ανέβηκα ξανά στο βαγόνι, μάζεψα τα πράγματα, πήρα και το ρόζ νεσεσέρ μαζί με κάτι άλλα, μας οδήγησαν μέσα από κάτι βάτα στο χωματόδρομο, ήρθαν αργότερα πυροσβεστικές και ΕΚΑΒ, και τελοσπάντων, να μην πολυλογώ άλλο, έφτασα στο χωριό μεσάνυχτα, αφού έκανα και μια επίσκεψη στο νοσοκομείο βόλου, όπου μου ακτινογράφησαν το κρανίο, (ήθελαν να με κρατήσουν και για βραχεία νοσηλεία για να ναι καλυμμένοι, τους ξέφυγα) και έφυγα.

Τι έφταιξε τελικά;
Νομίζω το φαντάζεστε. Ο φορτηγατζής πέρασε την αφύλαχτη διάβαση, χωρίς να το πολυσκεφτεί. Η σκέψη είναι για τους φλώρους.
Επίσης: Έχουν ξαναγίνει παρόμοια με τρένα. Ο ΟΣΕ δε λέει να κλείσει τελείως τις διαβάσεις αυτές. (Αυτά δεν τα λέω αυθαίρετα, έπιασα κουβέντα  -αμάν- ξανά με μηχανοδηγούς, στην επιστροφή, την Τρίτη). Σημειωτέον, δουλειά  δεν πήγα Δευτέρα Τρίτη, Δευτέρα έγινε η κηδεία του μηχανοδηγού στο Βόλο και στάση εργασίας, τα δρομολόγια άλλαξαν και τελικά βρήκα την τελευταία θέση για το απόγευμα της Τρίτης. Στην επιστροφή λοιπόν, ζήτησα και μου έδειξαν με το φως της μέρας πλέον τον τόπο του ατυχήματος, και ο φορτηγατζής όπως φάνηκε είχε άπλετη ορατότητα.
Τώρα, αφού πήρε στο λαιμό του τον 52χρονο μηχανοδηγό και παρά λίγο και κάποιους άλλους, έφυγε κι αυτός για τόπους χλοερούς να φυτεύει ντομάτες εις τον αιώνα των αιώνων.


 Για του λόγου το αληθές,
ορίστε τώρα και οι τίτλοι ειδήσεων της επομένης:

7 Σεπ 2008

Νεκρός ανασύρθηκε ο οδηγός της αμαξοστοιχίας Intercity 40, που συγκρούσθηκε με φορτηγό σε αφύλακτη διάβαση εκτελώντας το δρομολόγιο Λάρισα-Βόλος, αργά το απόγευμα του Σαββάτου (6/9/2008 ώρα 8.30μ.μ.)
Ο άτυχος μηχανοδηγός και ο προϊστάμενος της αμαξοστοιχίας είχαν εγκλωβιστεί στο ακινητοποιημένο Intercity και για τον απεγκλωβισμό τους έσπευσαν στο σημείο δυνάμεις της Πυροσβεστικής.
Με ελαφρά τραύματα νοσηλεύεται και μια γυναίκα, ενώ οι υπόλοιποι επιβάτες του τρένου είναι καλά στην υγεία τους.
Όλα τα τοπικά δρομολόγια μεταξύ Λάρισας - Βόλου - Λάρισας και Θεσσαλονίκης - Βόλου - Θεσσαλονίκης ματαιώθηκαν για το υπόλοιπο της ημέρας.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ


Η αμαξοστοιχία στην οποία επέβαιναν 45 επιβάτες,
(εκ των οποίων και η υποφαινόμενη, η οποία επέβαινε στο πρώτο βαγόνι, στο πρώτο κάθισμα… )
συγκρούσθηκε με φορτηγό σε αφύλακτη διάβαση στο ύψος της Χάλκης. Οι επιβάτες μεταφέρθηκαν στον προορισμό τους με λεωφορείο του ΟΣΕ καθώς έχει διακοπεί η κίνηση των τραίνων. Το τραγικό ατύχημα έγινε, όταν το φορτηγό παραβίασε την προτεραιότητα στην αφύλακτη διάβαση.

TOP

Για την αντιγραφή,
Κ. Τζ.


Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

'΄Πραγματεία για Βίδες, γρανάζια, κ.ά

'Ψυχραιμία. Πρώτα τα γυναικόπαιδα" 


"Το στρίψιμο της βίδας" μπορεί να ήταν βιβλίο του Χένρι Τζέημς, αλλά σαν τίτλος ταιριάζει γάντι και σε όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια.

Αργά (όχι και πολύ αργά) και σταθερά, όλο και περισσότεροι εμφανίζουν συμπτώματα. Πότε κανα μικρό γρανάζι, πότε καμια τσιμούχα, κανα παξιμάδι.... Πέφτει κάτω ένα γρανάζι, από κάποιον εγκέφαλο λίγο ασταθή, το βρίσκει ο άλλος και το φοράει, με αποτέλεσμα να ξεκινάει ένας νέος κύκλος ανισορροπίας στο δικό του εγκεφαλικό μηχανισμό και πάει λέγοντας. (ίσως έτσι να διαδίδεται, ποιος ξέρει; η επιστήμη έχει σηκώσει ψηλά τα χέρια)

Πριν χρόνια μάζευα σκέψεις με τίτλο "Διδακτικά παραδείγματα ελληνικής παράνοιας". Πίστευα ότι κάτι δεν πάει καλά, πολύ πριν το ζόφο της "κρίσης", που υποτίθεται εντείνει τέτοια φαινόμενα. 

Τώρα το πρόβλημα έχει και διεθνείς διαστάσεις. Πληθαίνουν οι υποστηρικτές των αυταρχισμών, των αλαμπουρνέζικων μυστικισμών, των επιστροφών σε αρχαία μεγαλεία ή των εκτοξεύσεων σε εξωγήινα μέλλοντα και ούτω καθ' εξής. Πιάσ' το αυγό και ..κούρεφτο.

Αυτές τις μέρες θλιβερά πάλι τα νέα από ένα κάρο μεριές. Να πάψουμε να πληροφορούμαστε μήπως μας στρίψει κι εμάς; -ποιους εμάς; λέμε τώρα..

Σωρρρρεύονται πληροφορίες -πολύ καθυστερημένα- για τον Αρτέμη Σώρρα. Έπρεπε να γίνει ο φόνος της παιδοψυχολόγου για να κουνηθούν τα ενημερωτικά μέσα και η πολιτεία;;;; Αναρωτιέμαι.
Είναι κάτι σελίδες όπου τα σχόλια τα σχετικά με το θέμα έχουν γέλιο. αλλά προς το παρόν εμένα με θλίβει, έτσι που δεν μπορώ να το χαρώ.
Στην Ε.Λ.Σ. (Εθνική Λαϊκή Συνέλευση;) του Σώρρα, έχουν και όρκο…
Που ανάμεσα σε άλλα φαιδρά, καταλήγει έτσι:  «…ορκίζομαι… αν παραβώ τον όρκο μου όλος ο κυτταρικός ιστός του σώματός μου να διαλυθεί στα εξ’ ων συνετέθη. Αεί. Αεί. Αεί. Άξιοι.» !!!!!!!!!!!!!!!!


Έπειτα έχουμε το παιδί της Πώλας Ρούπα, άλλο αυτό... Ό,τι πρέπει χειρισμός από "δικαιοσύνη" "κυβέρνηση" κλπ, για να επιβεβαιωθεί άλλη μια φορά, η τάχα μου τάχα μου καθαρότης ενός κόμματος που καβάλησε την εξουσία και κόλλησε την αρρώστια της από νωρίς.

Για τα διεθνή και τις απανωτές εκρήξεις-φόνους-θύματα αθώα, τι να λέμε τώρα... Σύντομα θα ανησυχούμε αν περάσει καμιά βδομάδα και δεν έχουμε καινούριες εκρήξεις παρανοίκού μίσους από κάποια πλευρά. Γιατί δεν είναι μόνο οι τζιχαντιστές. Αυτοί βέβαια πρωτοπορούν στην κούρσα, φοβάμαι όμως ότι θα μπουν κι άλλοι. Το "δράση-αντίδραση" ήταν και είναι φυσικός νόμος. (χωρίς να εννοώ ότι το σημείο μηδέν ήταν η δράση των τζιχαντιστών, ουφ, ας το αφήσουμε αυτό τώρα).
"Δε θέλω να ξέρω"

Πάντως, στον θαυμαστό γραπτό κόσμο του ίντερνετ, έχω διαβάσει και πολύ κρυστάλλινες σκέψεις, ανθρώπων αλώβητων από τη λαίλαπα των παρανοϊκών αλυσιδωτών αντιδράσεων.
Πάλι καλά. Π.χ. κάποιοι "τοίχοι" στο
facebook που παρακολουθώ συχνά και όχι μόνο.
Πόσοι ναναι άραγε; ας μην αρχίσουμε να μετράμε, σκιάζομαι....

Μμμ, ωραία αρχίσαμε τη χρονιά. Αλλά τι να κάνω, θάσκαγα. Πολλά μαζεύτηκαν.
Επαναλαμβάνω λοιπόν την μόνιμη συμβουλή μου: 'Ψυχραιμία. Πρώτα τα γυναικόπαιδα"
(την ίδια συμβουλή δίνω από χρόνια και στους μαθητές που πάνε για εξετάσεις lower ή proficiency.... Άσχετο).


Ο Κάβουρας μάς λείπει.

Ο Κάβουρας (Βαγγέλης Αντωνόπουλος) δεν είναι πια μαζί μας, από κανα δυο μήνες τώρα. Μένουν τα σκίτσα του, τα ευφυολογήματά του, όλα όσα πρόσφερε.
Αυτό το ιστολόγιο του χρωστάει πολλά. Έπαιρνε συχνά σκίτσα του για να διανθίζει τις αναρτήσεις... 
Δεν είχαμε ποτέ συναντηθεί, όμως συχνά καταλαβαίνεις πολλά για έναν άνθρωπο από τη γραπτή επαφή μαζί του. Ήταν κι αυτός καθηγητής, υπεύθυνος Σχολικής βιβλιοθήκης, στην Ημαθία. 

Ακόμα και τις τελευταίες μέρες του σκιτσάριζε σαρκάζοντας τον ίδιο το θάνατο που τον πλησίαζε.
Υπάρχουν πολλά δικά του εδώ, αλλά υπάρχει και το μπλογκ όπου τα δημοσίευε: 





Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Ζητείται (;) στέγη, εν Ελλάδι.

Γιατί, που να πάρει και να σηκώσει να μην μπορώ κι εγώ να βρω μια στέγη, μέρες που είναι;;;




Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Ψήφισμα για τις Σχολικές Βιβλιοθήκες

Το παρακάτω κείμενο το έγραψα μετά από συνεννόηση με εκπροσώπους μας στη Γ' ΕΛΜΕ (Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης -για όσους δεν ξέρουν) ώστε να ψηφιστεί στη συνεδρίαση της Τετάρτης 6 / 5 / 15. Γράφοντάς το έπιασα πάλι να θυμάμαι ... μέρες Βιβλιοθήκης και πώς ξεκίνησα αυτό εδώ το βλογκ... Παρατηρώ ότι από τότε που έπαψα να υπηρετώ ως υπεύθυνη βιβλιοθήκης και ξαναγύρισα στην τάξη, δε βρίσκω χρόνο (ίσως και διάθεση;) να γράφω εδώ. Η διαδικασία προετοιμασίας για την τάξη, τα τμήματα με δύσκολες περιπτώσεις μαθητών, τα τεστ, οι βαθμολογίες και πολλές άλλες άχαρες υποχρεώσεις, με απορροφούν σε όλη τη διάρκεια του σχολικού έτους -αν είναι δυνατόν. Και όμως. 

Στη βιβλιοθήκη, παρ' ότι σχολούσα πιο αργά, ένιωθα ότι το κάθε λεπτό ήταν δημιουργικό, η επαφή με τα παιδιά χαλαρή και απολαυστική, μετά τη δουλειά ήμουν ξένοιαστη, μπορούσα να ασχοληθώ με άλλα πράγματα, ακόμα και να συνδυάσω άλλα ερεθίσματα με την ίδια τη δουλειά, π.χ. αν έβλεπα μια ενδιαφέρουσα ταινία ή διάβαζα ένα ενδιαφέρον βιβλίο, συχνά σκεφτόμουν πώς θα μπορούσαν αυτά να αξιοποιηθούν σε ιδέες για τη βιβλιοθήκη, π.χ. να φτιάξω αφισάκια που θα διαφήμιζαν την ταινία ή το βιβλίο, να βρω αν έχουμε εμείς στα ράφια βιβλία του συγκεκριμένου συγγραφέα και να τον προωθήσω,  κ.ο.κ. 

Πάνε αυτά. Οριστικά και αμετάκλητα; Για να δούμε... Όχι ότι πιστεύω ότι ένα ψήφισμα σε μια ΕΛΜΕ θα φέρει την άνοιξη, αλλά τι; Δε θα τα θίξουμε ξανά αυτά τα ζητήματα; Αν δεν ενδιαφερθούμε εμείς που γνωρίσαμε από μέσα τις σχολικές βιβλιοθήκες και είδαμε μια άλλη, φωτεινή πλευρά της εκπαίδευσης, ποιος θα ενδιαφερθεί; Η θεία μου η Μαριγώ; Τέλος πάντων, ιδού το κείμενο: 
(Όσα αναφέρει, έχουν σχολιαστεί εδώ στο βλογκ συχνά-πυκνά, μπορεί κανείς να τα βρει από τη δεξιά στήλη, στις ετικέτες με τίτλο "Σχολικές Βιβλιοθήκες" και "Δραστηριότητες Βιβλιοθήκη"


Ψήφισμα για τις Σχολικές Βιβλιοθήκες

Τι σήμαιναν οι Σχολικές Βιβλιοθήκες για το δημόσιο σχολείο;
Ας πάμε λίγο πίσω, στον Σεπτέμβριο του 2011, όταν παραδόθηκαν τα κλειδιά από τους 750 περίπου εκπαιδευτικούς υπεύθυνους των Σχολικών Βιβλιοθηκών (οι 500 εκ των οποίων είχαν επιμορφωθεί με 40ωρα σεμινάρια και οι βιβλιοθήκες λειτουργούσαν για 37 ώρες την εβδομάδα).  Με εκείνη την υπουργική εντολή ορίστηκε να ανοίγουν οι βιβλιοθήκες για 6 ώρες εβδομαδιαία, από καθηγητές που δεν συμπλήρωναν ωράριο. Το ίδιο ισχύει και σήμερα.

Τότε, πολλές εφημερίδες είχαν άρθρα με τίτλο «Κλείνουν τις  Σχολικές βιβλιοθήκες!».
Στην Αυγή, ο Θ. Κοτσυφάκης, μέλος τότε του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, σχολίαζε:
«Η κυρία Διαμαντοπούλου ανέλαβε να υλοποιήσει το «θεάρεστο» έργο της διάλυσης της δημόσιας παιδείας». Το προηγούμενο διάστημα έκλεισε για «παιδαγωγικούς» λόγους 1.000 σχολεία.
 Κατήργησε για τους ίδιους λόγους σημαντικούς θεσμούς που ήθελαν βελτίωση, όπως η Π.Δ.Σ. και η ενισχυτική διδασκαλία». …. «Κατήργησε ή υποβάθμισε συνειδητά τις δομές του ΣΕΠ, τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, τα Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, τους Συμβουλευτικούς Σταθμούς Νέων.
 Άφησε τα σχολεία χωρίς βιβλία.
Τώρα ήρθε και η σειρά της κατάργησης των βιβλιοθηκών».

Αυτά σχολίαζε ο τωρινός πρόεδρος της ΟΛΜΕ, και επίσης το κόμμα που κυβερνά σήμερα είχε υποβάλει τότε πολλές σχετικές επερωτήσεις στη Βουλή.

Όπως είχε γραφτεί και στην Ελευθεροτυπία τον Οκτώβριο του 2011,
«….. Ακούγεται περίεργο για τα δεδομένα της ελληνικής εκπαίδευσης, αλλά οι βιβλιοθήκες αυτές δεν ήταν μία ακόμη προχειροδουλειά. Δημιουργήθηκαν έχοντας τις πλέον σύγχρονες προδιαγραφές, με άριστη υλικοτεχνική υποδομή.
Η πλειονότητα των καθηγητών που υπηρετούσαν στις 757 βιβλιοθήκες είχαν απόσπαση τετραετίας και είχαν υποβληθεί το 2007 σε αξιολόγηση. Η ενασχόλησή τους στη συγκεκριμένη θέση, ήταν καθημερινή, πολύωρη και πολυσχιδής».  

Πολλά παρόμοια είχαν γραφεί, στον τύπο γενικά και στο διαδίκτυο.

Ζητούμε  από το Υπουργείο να αναζητήσει άμεσα τρόπους για να επαναλειτουργήσουν οι Σχολικές Βιβλιοθήκες  που περιμένουν -και παραμένουν- θησαυροί ανεκμετάλλευτοι.  Να προσφερθούν οι θησαυροί αυτοί στους μαθητές και τους καθηγητές που χρειάζονται επειγόντως αυτήν την ανάσα οξυγόνου στη σχολική ζωή. Η Παιδεία δε θέλει μεγάλα λόγια. Θέλει, εκτός από σοβαρό σχεδιασμό, και σοβαρή χρηματοδότηση, και μικρές, συνεχείς, καθημερινές πράξεις προσφοράς στα δημόσια σχολεία, που παραδέρνουν από στερήσεις και  αλλοπρόσαλλες αλλαγές οι οποίες, στα χρόνια του μνημονίου έγιναν αβάσταχτες, υπήρχαν όμως στην ουσία τους και από πολύ παλιότερα.

Επισυνάπτουμε
1.       το ψήφισμα-διαμαρτυρία που είχε σταλεί τον Οκτώβριο του 2011 από τους συλλόγων διδασκόντων του συγκροτήματος 30 και 39 Γυμνασίων και Λυκείων στην Άνω Κυψέλη.
2.       την Επερώτηση στη Βουλή του Αλέξη Τσίπρα στις 9/3/2010  
3.       το άρθρο της Ελευθεροτυπίας του Σεπτεμβρίου 2011
4.       το άρθρο της Αυγής

5.       το Δελτίο Τύπου Εκπαιδευτικών Υπευθύνων Σχολικών Βιβλιοθηκών  του 2009
με τίτλο «Η αλήθεια για τις Σχολικές Βιβλιοθήκες». (Μαζί με την ηλεκτρονική διεύθυνση του ιστολογίου Σχολικών Βιβλιοθηκών)

                                                                         Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας, Τετάρτη 6 Μαΐου 2015



Υ.Γ. Οι γελοιογραφίες είναι του "Κάβουρα". Κι αυτός πρώην υπεύθυνος βιβλιοθήκης, στην Ημαθία, από τα ξεχωριστούς..

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Βιβλία Αγγλικών Γυμνασίου. Fexe mou kai glystrisa.

ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΙ. 
Να σημειωθεί στα πρακτικά. Βγαίνω στη σύνταξη. Συντάσσω επίσης τη διαθήκη μου. Θα κληροδοτήσω στους συναδέλφους τα σχέδια μαθημάτων που εκπόνησα αυτά τα χρόνια για να βγω απ' το λαβύρινθο των απερίγραπατα-πατα-πατα απαράδεκτων βιβλίων αγγλικών του γυμνασίου που να πέσει κεραυνός και να κάψει αυτούς που τα ...σχεδίασαν, αυτούς που τους πλήρωσαν γι αυτό, αυτούς που τα ενέκριναν, αυτούς που δεν τα κατήγγειλαν κ.ο.κ. 

Αυτές οι παραπάνω γραμμές ξεκίνησαν σαν Πρωταπριλιάτικο αστείο στο φάτσαμπουκ. Λίγοι τσίμπησαν, και καλά έκαναν, γιατί συνεχιζόταν σαν έκφραση αγανάκτησης για το διδακτικό υλικό που καλούμαστε να χρησιμοποιήσουμε στην τάξη, αντί για την τουαλέτα όπου και θα ταίριαζε περισσότερο, παρ' όλες τις φιλοδοξίες των δημιουργών του που ίσως το αντιλαμβάνονταν ως αποτέλεσμα μεγάλης έμπνευσης, μια πρωτοποριακή σύλληψη... 

(Αντισύλληψη μάλλον, δηλαδή αδυναμία σύλληψης από τους μαθητές απλών εννοιών αγγλικού συντακτικού και γραμματικής. Δηλαδή, για πιο λιανά: Εμποδίζει τους μαθητές να συλλάβουν αυτά τα πραγματάκια που χρόνια τώρα τόσα άλλα βιβλία που κυκλοφορούν στο εμπόριο, καταφέρνουν να τα παρουσιάσουν  με πετυχημένη δομή, φτιαγμένη έτσι ώστε απλά και καθαρά να μπορεί ο μαθητής να εμπεδώσει τη θεωρία και να εξασκηθεί).

Αλλά η ομάδα που εκπόνησε -και μας πόνεσε μ' αυτό- τα διδακτικά βιβλία των αγγλικών του ελληνικού γυμνασίου, θεώρησε φαίνεται ότι η εμπειρία από τόσους ελληνικούς και ξένους εκδοτικούς οίκους δεν προσφέρει τίποτα και αντί γι αυτό χάραξε μια δική της -εντελώς τεθλασμένη πορεία- εκμάθησης της γλώσσας. Μετά από συγκεκριμένες οδηγίες ανωτέρων; Μετά από λήψη ουσιών ίσως, που δημιουργούν δαιδαλώδεις συνειρμούς; Ποιός ξέρει.. Η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια. (Κυριολεκτικά. Η γλωσσολογική επιστήμη). Και μάλιστα για μια γλώσσα όπως η αγγλική, που οι φορείς της -οι ομιλητές και οι θεωρητικοί- συνήθως έχουν την αντίθετη τάση από αυτή των συμπατριωτών μας, δηλαδή δεν έχουν τάση για πολυλογίες, ή απεραντολογίες.
(Ζωντανό παράδειγμα εγώ, τώρα, που πολυλογώ, όσο κι αν ήθελα να το αποφύγω. Αλλά πώς αλλιώς να εξηγήσω την κατάσταση;)

Να παραθέσω πιο συγκεκριμένα τα εξής χαρακτηριστικά:
Καμία σαφήνεια, καμία συνοχή, καθόλου πετυχημένα παραδείγματα, καμία αντιστοίχηση ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη, άλλα παρουσιάζει το βιβλίο μαθητή και σε άλλα προσφέρει ...εξάσκηση το βιβλίο ασκήσεων, πληθώρα λαθών (νοηματικών, γραμματικών, μέχρι και τυπογραφικών).
Γι αυτά τα τελευταία δεν ευθύνονται βέβαια οι συγγραφείς, αλλά δεν υπήρξε επιμέλεια; Έλεγχος; Βιάστηκαν να τα τελειώσουν; Αλλά και με τις  εικόνες ακόμα, πολλές φορές υπάρχει μπέρδεμα.
Απ ότι λένε οι συνάδελφοι γαλλικών και γερμανικών τα ίδια πάνω κάτω βρίσκουν και στα βιβλία της δικής τους ειδικότητας.

Άλλα παραδείγματα:
      1) Ο τρόπος που δομούνται τα κεφάλαια είναι χαοτικός. Και για το μάτι και για το μυαλό. Η ύλη που περιέχεται, εκτός από αδιάφορη έως απρόσφορη,  είναι και μεγάλη. Δεν καλύπτεται με τίποτα σε μια σχολική χρονιά. (Αυτό βέβαια ισχύει νομίζω σε όλα τα σχολικά βιβλία)

      2) Δεν υπάρχει καμία συνέχεια ανάμεσα στα βιβλία των τριών τάξεων.
Από το βιβλίο της Α τάξης των αρχαρίων που δεν έχει σχεδόν καθόλου κείμενα, ή έχει κάποια ακατάλληλα για αυτό το επίπεδο, περνάμε στο βιβλίο της Β κ-αρχαρίων που έχει κείμενα με λεξιλόγιο πολύ.. ανώτερο.
 (Φαίνεται πως ξέρουν αυτοί κάποιο μυστικό άγνωστο σε μας τους υπόλοιπους, που λέει ότι οι μικροί αρχάριοι έφηβοι, στη διάρκεια του καλοκαιριού ανάμεσα στην Α και στη Β τάξη, μέσω επέμβασης εξωγήινων δυνάμεων, αποκτούν ξαφνικά έναν πλούτο αγγλικού λεξιλογίου που θα τους βοηθήσει να ανταπεξέλθουν στα στρυφνά κείμενα της Β' και να πηδήξουν επίπεδο με την ευκολία που δείχνουν όταν πηδάνε μάντρες για να πιάσουν τη μπάλα που τους ξέφυγε στο παιχνίδι).

      3) Στο βιβλίο της Γ' τάξης τώρα.
Άαα, εδώ δεν έχει τέτοια. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο πρωτότυπα. Απλώς, δεν υπάρχει (βιβλίο αρχαρίων). Αλλά ούτε και προχωρημένων! Υπάρχει ένα. Που είναι για πάσαν νόσον και μακακίαν (των αρμοδίων). Προφανώς όταν τα έφτιαχναν τέλειωσαν τα κονδύλια και το έργο δεν αποπερατώθηκε. Αλλά αυτό το ένα που υπάρχει, ξεπερνάει κάθε προσδοκία! Έχει όλα τα ελαττώματα των προηγούμενων και ακόμα περισσότερα.
Τα κείμενα σε κάθε κεφάλαιο ψάχνεις να τα βρεις όπως τη βελόνα στα άχυρα, ανάμεσα σε διάφορες εικόνες, διαγράμματα, «tasks» (κάτι σαν ασκήσεις δηλαδή),projects”, (εργασίες ελληνιστί), του τύπου «Δουλέψτε σε ομάδες των τριών ή τεσσάρων και φτιάξτε μια παρουσίαση για το πώς θα οργανώνατε ένα θεατρικό στο σχολείο σας» ή για το «Τι σημαίνει το Πάσχα για τους σύγχρονους Έλληνες».  Τα οποία , μέχρι να καταλάβει ο ίδιος ο διδάσκων πώς μπορούν να γίνουν και πόσος χρόνος θα χρειαστεί, έχει περάσει … το Πάσχα και βαίνουμε προς το τέλος του σχολικού έτους.
                Αφού λοιπόν τα κείμενα είναι ελάχιστα σε σχέση με όλα τα γύρω-τριγύρω, λύνεται και το πρόβλημα του επιπέδου. Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Χωρίς πολλά πολλά κείμενα, δεν έχεις και το θέμα του κατάλληλου λεξιλογίου για αρχάριους ή προχωρημένους. Διαλέγεις όποιο κείμενο θες, και το διδάσκεις όπως θές, άσχετα αν υπάρχουν ανάλογες ασκήσεις λεξιλογίου συνδεδεμένες με αυτό. Κάνε τις δικές σου. Όλα εμείς θα τα κάνουμε;

      4) Το «layout» (η διάταξη των σελίδων ελληνιστί):
 Ό,τι πρέπει για να σε πιάνει πονοκέφαλος. Κάθε κεφάλαιο (“Unit” αγγλιστί),  -12 σελίδων παρακαλώ-, χωρίζεται σε τρία  «Lessons». Κάθε… λέσον...  δεν παίρνω και όρκο σε τι χωρίζεται. Έπιασα και μελέτησα κάποια κεφάλαια ενδεικτικά, όταν πρωτοάνοιξα τα βιβλία, και μου πήρε τόσο χρόνο να βγάλω άκρη για το πού το πάει το … κεφάλαιο, ώστε να κάνω ένα γενικό πλάνο,  που αποφάσισα το συγκεκριμένο κεφάλαιο να μην το κάνω. Το ίδιο συνέβη και με ένα άλλο κεφάλαιο, και με ένα άλλο, ε… κατέληξα σε κάποια που θεώρησα πιο σημαντικά, είτε από άποψη γραμματικής, είτε θεματολογίας και λεξιλογίου, είτε.. απλώς επειδή φαίνονταν κάπως πιο στρωτά. .

Αυτά τα χαοτικά κεφάλαια λοιπόν, των 12 σελίδων, έχουν ένα κεντρικό θέμα, ως είθισται. Π.χ. «Τεχνολογία». Ας παρακάμψουμε το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο βιβλίο αναφέρονται ακόμα οι…  δισκέτες ως συνήθης τρόπος αποθήκευσης δεδομένων στον υπολογιστή, (και αυτές καθώς και άλλα… σύγχρονα μέσα. Εντάξει, «λεφτά –για ανανέωση βιβλίων- δεν υπάρχουν», το είπαμε), και ας πάμε στο πώς αναπτύσσεται το κεντρικό θέμα στα χωριστά  «Lessons».

Στο βιβλίο της Γ΄ υπάρχει το κεφάλαιο με τον γενικό τίτλο «Click On Line». (Οπότε, περιμένεις να εστιάσει στο θέμα του Ίντερνετ, έτσι δεν είναι;)
·      Η εισαγωγή όμως, σου μιλάει για την εξέλιξη του τηλεφώνου.
·      Το Lesson 1, με τον τίτλο «Gadgets», έχει εικόνες από μηχανήματα φαξ μέχρι τηλεόραση. Έ, λες κι εσύ ως καλοπροαίρετος άνθρωπος, εντάξει, έχουν να κάνουν με επικοινωνία. Μετά, εντάξει, έχει ένα κείμενο για το ίντερνετ, ενδιάμεσα –ξαφνικά - έχει μια αναφορά σε γραμματικό φαινόμενο και μετά άσκηση κατανόησης της δομής του κειμένου και μετά κάτι σάλτσες και … καμία εξάσκηση στο λεξιλόγιο,  που εδώ προσφέρεται.
·      Το Lesson 2, έχει τον τίτλο Speak your mind (Σα να λέμε «Μίλα, πες τη γνώμη σου, εκφράσου»).  Οι στόχοι (γράφονται στην αρχή κάθε μαθήματος, και λες ωραίο αυτό, ξέρεις πού βρίσκεσαι), είναι να μάθουν οι μαθητές α)να ξεχωρίζουν τη στάση των ομιλητών απέναντι σε διάφορα θέματα, β) να καταλαβαίνουν πληροφορίες που υπαινίσσονται σε ένα διάλογο, και τέλος, γ) να εξασκηθούν στο χρόνο Present Perfect.
Ξεκινάει με ένα Listening, μετά έχει ένα Speaking με δύο «tasks» εκ των οποίων το ένα έχει τον υπέροχο τίτλο «Ήσουν καλό παιδί τώρα τελευταία;»  …. Δηλαδή, το Speak your mindτου τίτλου αφορούσε τελικά τους γονείς! Γιατί τα παιδιά καλούνται εδώ να γράψουν φράσεις όπως: «Τη μητέρα μου τη ρίχνει όταν…*»  ξερω γω.. δε διαβάζω 12 ώρες το 24ωρο και δεν παίρνω πάνω από 19,7.  Ή «Μπούχτισα πια!**», λέει ο πατέρας μου, όταν μου εξηγεί 32 φορές την άσκηση κι εγώ δε σκαμπάζω.  (*It gets my mum down when….) (**“Ive had enough!”…)
Μετά, έρχεται η σελίδα της γραμματικής με παραδείγματα από τον Present Perfect (περίπου αντίστοιχος με το δικό μας Παρακείμενο). Α, δε μπορώ να πω, εδώ έχει κάποια ωραία παραδείγματα με εικόνες, και τα παιδιά οδηγούνται να εξαγάγουν τον κανόνα μόνα τους.

 Αλλά μετά τη θεωρία και τους κανόνες πρέπει να ακολουθεί και η εξάσκηση. Πούν’ την αυτή; Έ, ας δούμε στο βιβλίο ασκήσεων. Να, έχει! Κοιτάς καλύτερα (ο/η διδάσκων-ουσα), και βλέπεις ότι οι ασκήσεις («δραστηριότητες» τις λέει) είναι σύνολον 2 (και μισό) η μία είναι παιδαριώδης, με εικονίτσες,  εντάξει, οι δύο όμως ζητούν εφαρμογή του Present Perfect σε προτάσεις και ρήματα που θέλουν επιπρόσθετους κανόνες, οι  οποίοι δεν έχουν παρουσιαστεί στο βιβλίο του μαθητή!
Πρέπει πάλι εσύ (ο/η διδάσκων-ουσα), να το έχεις προβλέψει,  να τα παρουσιάσεις και να τα εξηγήσεις.
 Εκτός κι αν είσαι του τύπου «αν πηγαίνετε φροντιστήριο, τα ξέρετε, όσοι δεν πάνε, ας κόψουν το το λαιμό τους»
Η συνέχεια στο δεύτερο Lesson, περιλαμβάνει το Writing. Εδώ, μαθαίνουμε συνδετικές λέξεις ή φράσεις. Αλλά δε τις συνδέουμε ακριβώς με την άσκηση που ακολουθεί! (η οποία, δείχνει ένα κείμενο με οδηγίες για το πώς φτιάχνεις το e-mail σου, (σε μορφή… Outlook) τις οποίες πρέπει να μεταφέρεις στη θεία σου τη Νόρα που είναι άσχετη. Χε Χε..)
·      Για το  Lesson 3 δε θα πω πολλά, είναι ένα Project (που σπάνια προφταίνει κανείς να κάνει)

Στο Lesson 3 γενικά και στις 3 τάξεις έχουμε κάτι σάλτσες από tasks, ένα «Culture Corner» (…Γωνιά κουλτούρας. Γιατί είμαστε και πολύ-πολιτισμικοί) και τέλος ένα Self-Evaluation (Αυτοαξιολόγηση). Ασκήσεις δηλαδή, που μετράνε οι μαθητές μόνοι τους, τους πόντους που έπιασαν. Αλλά δεν μπορείς να… ποντάρεις σε αυτές τις ασκήσεις , γιατί δεν εξετάζουν  πραγματικά την ύλη που παρουσιάστηκε (;) στο κεφάλαιο, ούτε βοηθούν για επανάληψη.


Γενικά, όταν  έχεις φτάσει στο τέλος του κεφαλαίου των 12 σελίδων έχεις ξεχάσει το κεντρικό θέμα.
Το δε βιβλίο του καθηγητή έχει τόσες λεπτομέρειες και παραινέσεις για .. πρόσθετες δραστηριότητες, που στο τέλος το παρατάς και κάνεις τα δικά σου.

Επίσης:  Εκείνο το ρημάδι το Writing, ζητάει συχνότατα να γράψουν τα παιδιά κάποια πράγματα για τα οποία το ίδιο το κεφάλαιο δεν τους προσφέρει πρώτα την ανάλογη εξάσκηση. Π.χ. Γράψτε ένα «report» «Πώς το γράφουν αυτό βρε αδερφέ; Δώσε μου ένα παράδειγμα», θα αναρωτηθούν δικαίως οι μαθητές. Θα μου πείτε, δώσ’ τους εσύ το παράδειγμα.
Και εδώ ερχόμαστε στο θέμα του πόσα χρειάζεται να κάνει ο ίδιος ο καθηγητής ή η καθηγήτρια για να μπορέσει να δουλέψει το βιβλίο:  Φωτοτυπίες και πάλι φωτοτυπίες!!!

Και καλά να είναι έμπειρος/η και να έχει το αρχείο του. Άμα δεν έχει, πρέπει να αφιερώσει ώρες και ώρες να βρει σχετικά θέματα και ασκήσεις. (Αν έχει μεράκι εννοείται, ή χρόνο άπλετο. Ειδάλλως, θα ακολουθήσει τις οδηγίες  από τους σχολικούς συμβούλους που συνοψίζονται στην εξής μία:  «Κάντε επιλογές. Δε χρειάζεται να τα διδάξετε όλα».  



Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Περί διοδίων, ευρωδίων, και οδικών περιπετειών




Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Έλληνες κωμικοί και κάτι Monty Python....

Οι Άγγλοι κωμικοί Μόντυ Πάιθον ξανά μαζί… Και ξανά φρέσκοι, απ’ ότι φαίνεται.
Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν σε 43.5 δευτερόλεπτα. 

Οι Monty Python υπήρξαν από τους πιο μουρλούς κωμικούς, έχουν κάνει σκετς, ταινίες, σόου, και όταν αποσύρθηκαν συνέχισαν να είναι δημιουργικοί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Άλλος έκανε ταινίες, άλλος ντοκιμαντέρ, άλλος βιβλία, κλπ. 


Όχι, πες τε μου σας παρακαλώ γιατί εδώ δεν έχουμε τέτοια. Που θεωρούμαστε λαός με χιούμορ. Ή μήπως είναι των τελευταίων δεκαετιών και τούτο το φαινόμενο;;

Έχετε παρατηρήσει πόσοι Έλληνες κωμικοί -εννοείται όχι όλοι- με το που πατάνε τα –άντα, -ήντα, -όντα, αρχίζουν και γίνονται με σύστημα σαχλοί και το ρίχνουν στους συνήθεις ύποπτους αστεϊσμούς γύρω από το σεξ για παράδειγμα, ή τις πορδές, και γενικώς ό,τι προέρχεται από σωματικές πηγές, μπροστινές ή ... πισινές ; 

Ότι αρχίζουν κι απευθύνονται σε όλο και πιο νεανικό κοινό ή όλο και πιο γηραλέο, σε "easy targets" * σα να λέμε. Το ότι ειδικά ο γηραιότερος πληθυσμός είναι εύκολος στόχος, το λέω και λόγω εμπειριών και παρατηρήσεων.
  Δεν έχετε προσέξει ανθρώπους,  που στα νειάτα τους ούτε το «μακάκας» δεν ξεστόμιζαν,  (εγώ δεν το ξεστομίζω εδώ γιατί είναι και μαθητές που παρακολουθούν, μη μου λενε αύριο «ώστε τέτοια γράφετε κυρία;»), δεν τους έχετε προσέξει λοιπόν που όσο γερνάνε ή ραμολίρουν, πιάνουν τα κακαρίσματα όταν κάποιος στο θεατρικό σανίδι πει «σκατά», ή άλλες συναφείς ευφυείς και ιδιαιτέρως «witty» εκφράσεις ; 

(Βλ. παρακάτω για επεξήγηση των όρων, οι μη αγγλομαθείς. Τα χρήματα για το μάθημα μού τα στέλνετε με αντικαταβολή, δεν τίθεται θέμα)

Καλά, δε μιλάμε π.χ. για το Σεφερλή, αυτός είναι συνεπής. Τους συνήθεις ύποπτους αστεϊσμούς τους κάνει εξ αρχής (καριέρας του). Χώρια που έχει κλέψει ασύστολα τους Μόντυ Πάιθον. Εκείνο το  Faulty Towers π.χ. έχει μαρτυρήσει στα χεράκια του, ως "Κορίτσια ο Μάρκουλης" ;;; (θαρρώ...)
 Δεν είναι ν απορεί κανείς;
Εμ ;;

"easy targets" ="εύκολοι στόχοι"
"Witty"= ευφυές και με χιούμορ, πνευματώδες.  
Παραδείγματα: (όχι, παίζουμε!)  
He's very witty= Αυτός έχει έξυπνο, ευφυές χιούμορ. (στο περίπου). Είναι πνευματώδης.
He made a witty remark=Έκανε μια έξυπνη, (πνευματώδη) παρατήρηση.

Πάρτε γεύση από Τζον Κληζ και αυθεντικό Faulty Towers:
;


Ανοίξτε ξανά τις Σχολικές Βιβλιοθήκες

Ο συνάδελφος "Κάβουρας" πρώην -κι αυτός- υπεύθυνος Σχολικής Βιβλιοθήκης, "εμπνέεται" ξανά από το μεγάλο κενό που άφησε το κλείσιμο των Σχολικών Βιβλιοθηκών, τον Οκτώβριο του 2011.
Για το ιστορικό της υπόθεσης πατείστε εδώ  αλλά και εδώ και εδώ ...

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Κοινωνικοί Αγώνες Άγονοι;

Μια πρόταση για νέα κατεύθυνση στους κοινωνικούς αγώνες 

Ασθενής=Χωρίς σθένος. Σωματικό ή ψυχικό. 
Άοπλος=Χωρίς εφόδια. Πνευματικά ή ψυχικά. 

Μέρα με τη μέρα δε μένει τίποτα όρθιο. Κάποιοι το βιώνουν πολύ πιο επώδυνα. Οι αυτοκτονίες πολλαπλασιάζονται με ρυθμό τρομακτικό. (Και στα κανάλια κάνουν σα να μην το ξέρουν). Οι  νεώτεροι άνεργοι ή φευγάτοι στο εξωτερικό. Οι ηλικιωμένοι στο έλεος μιας σύνταξης-κοροϊδίας, στο έλεος των ουρών του ΙΚΑ, του ΕΟΠΥΥ, των δημόσιων νοσοκομείων που τους αντιμετωπίζουν σαν δεύτερης κατηγορίας πολίτες που η δική τους περίθαλψη δεν επείγει, θα τους αναλάβει η μοίρα αυτούς, προηγούνται οι νεώτεροι. Οι οποίοι, καλά θα κάνουν κι αυτοί να γιάνουν γρήγορα για να επιστρέψουν στο έργο τους και στη συνεισφορά τους στην ανύπαρκτη αγορά εργασίας, στην ανύπαρκτη παραγωγή...

Από καιρό σκέφτομαι σχετικά με τις κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας διαφόρων κλάδων, ιδιαίτερα τώρα "στον καιρό των μνημονίων", τον αποσπασματικό τους χαρακτήρα, την έλλειψη αποτελέσματος, την έλλειψη κάποιας, έστω και μικρής, νίκης…
Μήπως χρειάζεται τελείως νέα τακτική; Νέες απόπειρες συνεργασίας, κάτι που να μην έχει ξαναγίνει;

Οι χώροι της Υγείας και της Παιδείας για παράδειγμα, έχουν ιδιαίτερα έντονο συμβολικό χαρακτήρα για μια χώρα, εκτός από το ότι  αγγίζουν τους πάντες και χειροπιαστά.  Το πάλαι ποτέ (…) για τους  εργαζόμενους σε αυτούς τους χώρους λεγόταν πως ασκούσαν λειτούργημα. Δε νομίζω πως ακούγεται αυτό συχνά πλέον.  Οι παροχές Υγείας και Παιδείας θεωρούνται ανέκαθεν από τις πιο βασικές σ’ ένα κράτους δικαίου. Από τα θεμελιώδη εκείνα αγαθά που χωρίς αυτά, δε νοείται ζωή αξιοπρεπής.
Ποιος δεν έχει περάσει από δημόσιο νοσοκομείο, είτε ως ασθενής, είτε ως συνοδός, και δεν έχει νιώσει ότι όλα κρέμονται από μια κλωστή;  Τα τελευταία χρόνια περισσότερο από ποτέ; Και όσοι έχουν καταφύγει στα ιδιωτικά, δεν το χουν « πληρώσει» ακριβά, με την κυριολεξία της έκφρασης; Πόσοι δεν αυτοκτονούν για λόγους αδιεξόδων οικονομικών-ψυχολογικών, ενώ σε άλλες εποχές δε θα οδηγούνταν σε αυτή την ύστατη πράξη;
Πόσοι γονείς με παιδιά που χρειάζονται ειδικό σχολείο, λογοθεραπευτές, ψυχολόγους, κ.ά., δεν βρίσκονται σε κατάσταση απελπιστική;  Πόσοι άλλοι δεν αντιμετωπίζουν την αναγκαστική –για τους περισσότερους μαθητές λυκείου- διέξοδο των φροντιστηρίων, τη γενική αίσθηση της διάλυσης του δημόσιου σχολείου,  (που ούτως ή άλλως, χρόνια τώρα ήταν παραμελημένο), την ανασφάλεια…

Η ανασφάλεια, που είναι από τους πιο διαβρωτικούς παράγοντες της ζωής, εκφράζεται μέσα από το τρίπτυχο «Υγεία- Εκπαίδευση- Εργασία», με τρόπο άμεσο. Οι ελλείψεις σε προσωπικό στα νοσοκομεία και στα σχολεία, από καθαριστές και φύλακες, μέχρι γιατρούς και εκπαιδευτικούς διαφόρων ειδικοτήτων, δημιουργεί κρανίων τόπους. Βάζει σε κίνδυνο ζωές.

Δεν πρέπει σε αυτά να διοχετευθεί η ενέργεια των αγώνων για διεκδικήσεις; Διεκδικήσεις, στο κάτω -κάτω, δικαιωμάτων αυτονόητων.
Έχουν γίνει συστηματικές και επίπονες προσπάθειες να συνεργαστούν αυτοί οι δύο κλάδοι και να οργανώσουν από κοινού διαμαρτυρίες;

Άλλο είναι να προσπαθούν π.χ. οι ιδιωτικοί υπάλληλοι να συντονιστούν και να διεκδικήσουν και άλλο οι εργαζόμενοι σε αυτούς τους χώρους, Υγείας και Παιδείας. Είναι και  εφικτό και επείγον. Ας ξεκινήσει να συζητιέται στους χώρους εργασίας κατ’ αρχάς, ας μπει σαν πρόταση προς τα αντίστοιχα σωματεία και ας ασκηθεί πίεση προς τις ομοσπονδίες να πορευτούν προς αυτή την κατεύθυνση. Εξάλλου, τι έχουμε να χάσουμε; Αν δεν δοκιμάσουμε δεν θα μάθουμε ποτέ…

Χρειάζονται καινοτομίες ακόμα και στους τρόπους προβολής αυτών των ζητημάτων, ακόμα και αιτήματα-συνθήματα ανανεωμένα. Όπως, για παράδειγμα:

«Υγεία, Παιδεία, Ψωμί κι Ελευθερία»

Υλικό για μια εκστρατεία ενημέρωσης:
(Λίστα που μπορεί να εμπλουτιστεί)

1) Η εξαιρετική ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα, «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένα». Δεν ακούστηκε όσο της άξιζε.
Σε μια συνέντευξη, ο Γκορίτσας απαντάει σε ερώτημα λέγοντας:
"Απλά στο σύστημα υγείας είναι πιο ανάγλυφη η σύγκρουση του Ε.Σ.Υ. με το εγώ, ο αγώνας που κάποιοι δίνουν μέσα στις παθογένειες όλου του δημόσιου τομέα".
2) Το άρθρο του Α. Χατζηστεφάνου με τίτλο "Εκατόμβες νεκρών ετοιμάζει η κυβέρνηση"
Μικρό απόσπασμα: "Τα αποτελέσματα αυτής της συνταγής ήταν πάντα το ίδιο μοτίβο θανάτου για δεκάδες χιλιάδες πολίτες. Ένας από τους ανθρώπους που κατέγραψαν αυτό το μοτίβο είναι και ο καθηγητής Ντέιβιντ Στάκλερ, συγγραφέας του βιβλίου Body Economic που συνοδεύεται από τον χαρακτηριστικό υπότιτλο «Γιατί η λιτότητα σκοτώνει»."
3) Το άρθρο του Ν. Μπογιόπουλου με αφορμή την αυριανή Γενική Απεργία, με τίτλο "Αύριο απεργούμε! Αύριο διαδηλώνουμε!"
Σε κάποιο σημείο αναφέρει: "Αύριο απεργούμε και διαδηλώνουμε για τις μανάδες μας! Οι δικές μας μάνες δεν έχουν υπηρέτες, οι γυναίκες του λαού, οι διπλά και τριπλά καταπιεσμένες σε ένα σύστημα καταπίεσης και ανισότητας, έχουν δικαίωμα προστασίας της μητρότητας. Το επίδομα τοκετού που κατάργησαν δεν είναι «προνόμιο», είναι στοιχειώδης υποχρέωση του κράτους σε όλες τις γυναίκες!Αύριο τους λέμε ότι με το ανέκδοτό τους περί «δημόσιας και δωρεάν» Παιδείας και Υγείας, δεν γελάμε πλέον! 
4) Και βέβαια τα διάφορα βίντεο που έβγαλε φέτος το Σεπτέμβριο η ΟΛΜΕ για την κατάσταση των εκπαιδευτικών και των σχολείων, που ήταν πολύ εύγλωττα. 


...και λίγα σχόλια από το συνάδελφο "Κάβουρα", με το δικό του τρόπο:


Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ!!! Καμπάνια.

Αντιγράφω από την ιστοσελίδα: 

Greek Libraries in a New World




Για αναλογιστείτε λίγο πόση δύναμη έχει η εικόνα:
Αν ο καθένας από όσους συμμετέχουμε στην καμπάνια έχουμε πχ 1000 fb φίλους, μπορείτε να φανταστείτε μέσω της επανειλημμένης έκθεσης του avatar και της διάδρασης σε κάθε ανάρτηση (σχόλια, like, sharing κλπ.) σε πόσους μπορεί να φτάσει το μήνυμα;; Πόσοι θα αναρωτηθούν "Γιατί;"
Μην περιμένουμε να μάθουν για τις βιβλιοθήκες από τα κανάλια! Δεν πρόκειται να ασχοληθούν γιατί απλά ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΕΙ το θέμα "Βιβλιοθήκες"!

Ας εκμεταλλευτούμε τα soocial media! Είναι εκπληκτική η δυναμική του μέσου αυτού.
Δεν αξίζει τον κόπο να δυναμώσουμε τη φωνή μας, να γίνουμε περισσότεροι; Να φτάσει το μήνυμα σε όλο και περισσότερους, πιο μακριά... πιο μακριά... πιο μακριά... ώσπου να φτάσει επιτέλους και στα αυτιά αυτών που τώρα ...πέρα βρέχει; Αυτοί δε θάρθουν... Εμείς πρέπει να πάμε!
Και μπορούμε να το κάνουμε με πολλούς τρόπους! Υποδεικνύω έναν ακόμη.



ΔΕΙΤΕ ΠΟΙΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΣΤΗΝ ΚΑΜΠΑΝΙΑ:

ΕΣΕΙΣ;

Αλλάζω Avatar τόσο απλά... Γιατί "Αγαπώ τη Βιβλιοθήκη μου"! 
Kαι θέλω ΟΛΟΙ να μάθουν το ΓΙΑΤΙ.
Δε φτάνει να το ξέρω μόνο εγώ.
Δε φτάνει να το ξέρετε μόνο εσείς!
Δε φτάνει να το ξέρουμε μόνο εγώ κι εσείς. Εμείς που όχι μόνο εργαζόμαστε αλλά ζούμε σ' αυτές, τις Βιβλιοθήκες.
Θέλουμε και πρέπει να το μάθουν κι άλλοι! Γιατί αν θέλουμε ν' αλλάξει αυτός ο τόπος δεν υπάρχει άλλος τρόπος, παρά μόνο με την Παιδεία (Π κεφαλαίο), Και Παιδεία, Πολιτισμός και Μέλλον χωρίς Βιβλιοθήκες δε μπορούν να υπάρξουν.

Και όσοι ήδη ξέρουν το "γιατί αξίζουν οι Βιβλιοθήκες", ας δείξουν την υποστήριξή τους, ας περιφρουρήσουν τις Βιβλιοθήκες τους με όποιο τρόπο ξέρουν και μπορούν.


Είχε πει ο Bulit Στην Αμερική οι εκατομμυριούχοι είναι κάτοχοι ωραίων βιβλιοθηκών. Αλλά ένα έθνος δεν είναι αληθινά πολιτισμένο, παρά μόνο όταν οι φτωχοί του έχουν και αυτοί βιβλία.”. Κι αυτοί δε μπορούν να τα έχουν παρά μόνο αν υπάρχει Βιβλιοθήκη στη γειτονιά τους, στο χωριό τους, στην πόλη τους, το τελευταίο ίσως προπύργιο της δωρεάν πρόσβασης στη γνώση, στη δημιουργικότητα.

Ένα ελάχιστο, το πιο εύκολο και πιο ανέξοδο, που μπορεί να κάνει κανείς είναι ένα click και ένα sharing παραπάνω! Ας εκμεταλλευτούμε θετικά, για το καλό των Βιβλιοθηκών μας τις δυνατότητες που μας δίνουν τα social media. Ας φτάσει και στο τελευταίο σημείο του πλανήτη το σύνθημα: ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ!!!

Γι αυτό, σας προτείνω και σας παροτρύνω. Πάρτε μέρος στην καμπάνιαευαισθητοποίησης των μελών των κοινωνικών δικτύων. Εμποδίστε  το απειλητικό σχέδιο συγχώνευσης ή κατάργησης δημοσίων και δημοτικών Βιβλιοθηκών με σκοπό την εξοικονόμηση πόρων λόγω επιταγών της Τρόικα. Μην αφήνουμε τους αριθμούς να ευημερούν και τους ανθρώπους να ασφυκτιούν.
ΟΛΟΙ εσείς που ξέρετε το ΓΙΑΤΙ, βάλτε ως φωτογραφία του προφίλ σας την παραπάνω φωτογραφία σε όποιο δίκτυο είστε μέλος (Future Library, Facebook, Twitter, Google+ κλπ.), γράψτε δυο λόγια γιατί το κάνατε, και διατηρήστε την μέχρι να πάρουμε επίσημες και έγκυρες πληροφορίες, όχι καθησυχαστικές αλλά ουσιαστικές που να εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα των Βιβλιοθηκών μας και τη διατήρηση των ως ελαχίστων πνευματικών ναών που μας έχουν απομείνει!

ΟΛΟΙ θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τίποτε δεν είναι στον αυτόματο πιλότο. Τα πάντα από μας εξαρτώνται. Εμείς χτίζουμε τη ζωή μας κάθε στιγμή, το μέλλον το δικό μας, το μέλλον των παιδιών μας, το μέλλον της χώρας.

Αυτή την αντιξοότητα του σήμερα ας την αντιστρέψουμε, ας την κάνουμε ευκαιρία! Να οξύνει την περιέργεια, να διεγείρει για κινητοποίηση. Ας το εκμεταλλευτούμε.

Μπορείτε να φανταστείτε μια κοινωνία, μια κοινότητα χωρίς τη Βιβλιοθήκη της; Σαν το background του avatar θα είναι....

Και η εκδοχή του avatar στην αγγλική γλώσσα:


"Το υπουργείο περιφρονεί συνολικά τις βιβλιοθήκες, όχι μόνο τις πανεπιστημιακές. Ξεκίνησαν με τις σχολικές και τις λαϊκές βιβλιοθήκες. Τώρα αποτελειώνουν εμάς. Και, να φανταστείτε, είμαστε πηγή απορρόφησης κοινοτικών κονδυλίων..."

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Απεργώ γιατί βράζω (και για να μη βρίζω)

Απεργώ. 
Δε χρειάζεται να πω αναλυτικά τους λόγους, έχει πλημμυρίσει το διαδίκτυο από βιντεάκια και κείμενα συναδέλφων, μαθητών, και της ΟΛΜΕ. Πολύ πετυχημένα, πολύ ουσιαστικά αυτή τη φορά. 
Εκεί που δε θα βρει κανείς τους πραγματικούς λόγους, είναι τα "μεγάλα" κανάλια. Με τα "μεγάλα" μυαλά. 
Θα τους βρει όμως στο ραδιόφωνο, και στην ΕΡΤ, που συνεχίζει εδώ και τρεις μήνες όρθια. 
Στο http://www.ertopen.com/

Απεργώ και για λόγους ευθιξίας ανάμεσα στ' άλλα. Και αηδίας. Δεν αντέχονται άλλο κυρίες και κύριοι. Να λένε ασύστολα ψέματα, εκκωφαντικές ανοησίες,  και να μιξοκλαίνε για τους καημένους τους μαθητές που τους στερούμε από τα φώτα μας, (εμείς, που θεωρούμαστε τύποι σκοτεινοί...)
Θα μου πείτε, δεν τους χαρίζω το μισθό μου έτσι, να κάνουν και οικονομία, να βάλουν κανένα ευρώ παραπάνω στις επιστροφές των δανεικών προς την τρόικα, μέχρι να βρουν πάλι τον τρόπο να μας διαβάλουν, να μας διχάσουν και τελικά να μας τσακίσουν;
Δε θα 'πρεπε να κάνουμε επιτέλους κάποιον αγώνα διαφορετικό, να έχουμε ανοιχτά τα σχολεία και να κάνουμε αντιμαθήματα "Παιδείας (απ' την πραγματική) και  "Πολιτισμού"; Ναι, νομίζω θα έπρεπε. Δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι μάλλον. Ελπίζω να κατευθυνθούμε σιγά σιγά και προς τα εκεί. 
Προς το παρόν, απλώς απεργώ.  
Διότι βράζω. 
Που ξηλώνουν, κάθε μέρα που περνάει,  ο,τιδήποτε θα είχε μια πιθανότητα να προσφέρει ζωή σ' αυτήν την μαραμένη κοινωνία, σ' αυτά τα αποξηραμένα μυαλά και σώματα. 

Τα πάντα γκρ(ε)ί; 
Ε, ας τα βάψουμε. Πολύχρωμα. Έστω και με τα πορτοκαλί πανό μας που λέει ο λόγος. 
Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους όλοι, ας συνδράμουν σ'  αυτόν τον αγώνα, ας μπουν στο χορό κι άλλοι κλάδοι, να γίνουμε... δέντρο. Για λίγο οξυγόνο. 




Ένα από τα πολλά που πενθήσαμε μέσα σ' αυτά τα δύο χρόνια, ήταν και οι βιβλιοθήκες μας. Όπως η τελευταία στην οποία υπηρέτησα, στην Κυψέλη, και απ' την οποία ξεκίνησα αυτό εδώ το ..βλογκ. 
Τη θυμήθηκα πάλι με αφορμή το τελευταίο σκίτσο του συνάδελφου Κάβουρα, που απ' ότι φαίνεται ούτε κι αυτός λέει να την ξεχάσει.
Υπήρξε όμως και μια τυχαία επαφή πρόσφατα, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, που με συγκίνησε  και μου τα ξανάφερε όλα στο νου  όλα όσα μοιράστηκα λόγω ακριβώς της ύπαρξης της βιβλιοθήκης. Μια παλιά μαθήτρια, -διαμαντάκι- που ήταν τότε τακτική επισκέπτρια και συνομιλήτρια, μου έγραψε:
 ένα ευχαριστώ για την όρεξη για δουλειά τότε στη βιβλιοθήκη, από την οποία, όσοι ήμαστε λίγο συνειδητοποιημένοι, επωφεληθήκαμε!"
Ακόμη υπήρξαν κι άλλα. Στο συλλαλητήριο της 16/9, έπεσα πάνω σε παλιά συνάδελφο-υπεύθυνη Σχολικής Βιβλιοθήκης, από εκείνες που επίσης πρόσφεραν πολλά, και που επίσης πενθούν ακόμα, δύο χρόνια μετά. Είπαμε τον πόνο μας, ήταν στο τέλος, που ο κόσμος είχε αρχίσει να διαλύεται και μετά ψάξαμε τους άλλους που δυστυχώς, δεν είχαν οργανώσει μια τσιπουροκατάνυξη να συνεχίσουμε βρέχοντας το λαρύγγι μας όσο θα συνεχίζαμε τους επικήδειους ή θα πιάναμε άλλα θέματα, ελαφρύτερα, π.χ. το βάρος του πορτοφολιού μέρες που είναι, ή τις καιρικές αλλαγές και τα πιασίματα στη μέση, βοηθούσης και της ορθοστασίας στο συλλαλητήριο...
Την ίδια μέρα όμως, νωρίτερα, πάλι στη διάρκεια της πορείας, έπαθα ένα σοκ, άλλου τύπου. Έμαθα τελείως τυχαία για το θάνατο ενός παλιού φίλου. Συναδέλφου, από τα πρώτα χρόνια του διορισμού μου. Συνέχισα να περπατάω προς το Σύνταγμα, να ακούω σχόλια για τα ποσοστά συμμετοχής στην απεργία, ή για τον τάδε ή τον δείνα από Επαγγελματικό Λύκειο που σύντομα δε θα μπορεί να θρέψει την οικογένειά του, να έρχεται ο απόηχος από τα συνθήματα, "Οι καθηγητές δεν είναι συντεχνία, θέλουμε δημόσια και δωρεάν παιδεία", και μπροστά μου έβλεπα τη μορφή του παλιού μου φίλου, να γελάει και να σαρκάζει με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο, και άκουγα τη φωνή του με εκείνη τη χροιά μιας μόνιμης απαισιοδοξίας, όταν στους αραιούς τηλεφωνικούς μας διαλόγους μού έλεγε πάλι ότι όλα είναι χάλια αδιόρθωτα, ότι οι άνθρωποι είναι βλάκες, είναι τόσοι πια οι βλάκες που έχουν καταλάβει το σύμπαν, δεν εμπιστευόταν ούτε αγωνιστές, ούτε κυβερνώντες, κι εγώ του απαντούσα ότι η δράση, η συμμετοχή, -έστω και μικρή-, βοηθάει, σε βγάζει από τους κύκλους των μάταιων νοητικών επαναλήψεων κλπ κλπ..
Αρρώστησε, μου είπαν, και μέσα σε πολύ σύντομο διάστημα, έφυγε. Έφυγε; Πώς γίνεται; Δηλαδή; Δεν υπάρχει; Μα πως;
Ήταν τόσο απότομο που αρνιόμουν να το συλλάβω. Γιατί φεύγουν έτσι κάποιοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να ... μείνουν; Δεν μπορώ να δεχτώ ότι χάνονται για λόγους τυχαίους. 
Ξανάπιασα τις σκέψεις περί του τι θα πει ασθένεια, τι θα πει οργανισμός, αντίσταση. Μεγάλα θέματα, δεν είναι της ώρας. Όμως, αν πράγματι αυτή η ζωή και αυτή η κατάσταση η κοινωνική, έχει και κάποιες επιπτώσεις πιο αδιόρατες, απ' αυτές για τις οποίες δε μιλάμε συχνά; 

Ας ξαναγυρίσω στο θέμα των βιβλιοθηκών. Είναι πιο απτό, πιο πρόσφορο για πένθη εκτονωνικά, απ' αυτά που μπορείς κάπως να μοιραστείς, να εκφράσεις, να διαδώσεις. Να παλέψεις τελικά, για να μην τα ξαναζήσεις. 

Μη σκεφτούμε ότι τώρα δεν είναι ώρα να πούμε και για τις σχολικές βιβλιοθήκες, τώρα είναι η ώρα για ΟΛΑ πιστεύω,
ακριβώς επειδή όλα διαλύονται. 
Παιδεία, κοινωνία, ιστοί, αστοί, σύνδεσμοι μηνίσκου -χιαστί- κλπ κλπ

Η πλάκα είναι ότι το αστείο εδώ του Κάβουρα, με το ράφι, το έχω χρησιμοποιήσει κι εγώ σε κάτι, που ελπίζω να δει φως κάποια στιγμή, ας σημειωθεί εδώ ότι δεν το έκλεψα, να μη μου λέτε μετά....
Θα μου πεις και ποιος δε θα το σκεφτόταν το αστειάκι, όταν έχεις ράφια με βιβλία που δεν τα αγγίζει κανείς, εδώ και 3 χρόνια, που οι περίπου 700 σχολικές βιβλιοθήκες είναι μόνες κι έρημες. (Το τελευταίο ήταν και τίτλος από ρεπορτάζ στην Κυριακάτικη, πριν ....8 χρόνια, 6/3/2005. Υπάρχει εδώ στο βλογκ, στη δεξιά στήλη, στο "Δελτία Τύπου"

Στο συλλαλητήριο το σημερινό, 18/9, ήθελα να ακούσω να βουίξει ο τόπος για τη δολοφονία του Π. Φύσσα. Θυμήθηκα συζητήσεις, δυο χρόνια πριν, σε παρέες, που έπαιρναν ελαφρά το θέμα των νεοναζιστών, των φασιστών. Που έλεγες σε κάποιους "σήμερα είναι οι Πακιστανοί, αύριο ο οποιοσδήποτε τολμήσει να σηκώσει φωνή". Και δεν αντιλαμβάνονταν. 

Το παρακάτω το βρήκα πολύ μεστό, λιτό και άμεσο. Θα έπρεπε πιστεύω να το διαβάσουν όλοι, και προπάντων όσοι έχουν ακόμα κόκκινα σημαδάκια στ' αυτιά από το πιπίλισμα των μεγαλοδημοσιογράφων περί των συνήθων... υποκινήσεων των απεργών και περί άλλων ωραίων και γλοιωδώς γλαφυρών. 

ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΟΛΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
 Αγαπητοί Γονείς,  
Ο φετινός Σεπτέμβρης με το άνοιγμα των σχολείων μας βρίσκει όλους, εργαζόμενους και νεολαία με σοβαρά προβλήματα επιβίωσης από τη συνέχιση της πιο βάρβαρης πολιτικής Κυβέρνησης και Τρόικα.
Ο χώρος της δημόσιας εκπαίδευσης δέχεται ολομέτωπη επίθεση.
ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Ας μας απαντήσουν :
1.Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με 16.000 λιγότερους καθηγητές;
2. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με 27αρια και 30αρια τμήματα, με μετακινήσεις μαθητών και κατευθύνσεων;
3. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία χωρίς να βρίσκει τον καθηγητή του και τον τομέα στον οποίο φοιτούσε και θα ήθελε να συνεχίσει να φοιτά ένας μεγάλος αριθμός μαθητών (πάνω από 20.000) των ΕΠΑΛ και των ΕΠΑΣ;
4. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με καθηγητές που δεν ξέρουν σε ποια και πόσα σχολεία θα διδάξουν, σε ποια περιοχή της χώρας θα δουλέψουν κι αν θα έχουν δουλειά το επόμενο διάστημα;
5. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με λειτουργικές δαπάνες μειωμένες κατά 60%. χωρίς χρήματα για ρεύμα, νερό, θέρμανση;
6. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με προγράμματα που αναμορφώνονται κάθε ημέρα και περιμένουμε που θα σταματήσει η ρουλέτα; Χωρίς να υπάρχει μια μελέτη που να υποστηρίζει τη μια ή την άλλη αλλαγή;
7. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία με προγράμματα αποσπασματικά – επιστημονικά αντικείμενα κατακερματισμένα- με πληροφορίες ατάκτως εριμμένες αντί της γνώσης σε βάθος και πλάτος των γνωστικών αντικειμένων;
8. Μπορούν να λειτουργήσουν τα σχολεία και να ανταποκριθούν οι μαθητές που προέρχονται από φτωχές οικογένειες στον εξεταστικό μαραθώνιο που ετοιμάζουν, με εξετάσεις τύπου πανελληνίων στις τρεις τάξεις του Γενικού και του Επαγγελματικού Λυκείου και μάλιστα χωρίς καμιά υποστηρικτική διαδικασία; Με αμφισβήτηση και αυτής της δυνατότητας να πάρουν απολυτήριο;
9. Μπορούν να λειτουργήσουν σχολεία που μετατρέπουν τα οράματα και τις προσδοκίες των μαθητών για επαγγελματική εκπαίδευση, σε απλήρωτη, ανασφάλιστη εργασία μέσω της μαθητείας, για να αυξάνουν τα κέρδη τους οι εργοδότες;
10. Θα αποδεχτούμε για τα παιδιά μας τη θέση ενός μισοκαταρτισμένου εργάτη σε μια ειδικότητα που θα υπάρχει όσο εξασφαλίζει κέρδη στους εργοδότες και θα καταργείται όταν ο εργοδότης αυτός βρίσκει σε άλλο τόπο και κλάδο δυνατότητες για να αυξάνει τα κέρδη του;
11. Μπορούν να διδάξουν και να παράγουν ποιοτικό έργο οι εκπαιδευτικοί σε σχολεία που λειτουργούν με την απειλή του ελεγκτή της δημόσιας διοίκησης, την απειλή των κακόβουλων καταγγελιών που οδηγούν σε βαριές πειθαρχικές ποινές και αργία όσους δε συμμορφώνονται με τις επιλογές τους;
Για όλους αυτούς τους λόγους αλλά και πολλούς ακόμη εμείς οι εκπαιδευτικοί, μαζί με τους μαθητές και τους γονείς και όλους τους εργαζόμενους.
 ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ «ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ» ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ:
  • στην ουσιαστική μόρφωση για όλους τους μαθητές, χωρίς εξεταστικούς και ταξικούς φραγμούς,
  • στη σταθερή, μόνιμη αξιοπρεπή εργασία για εκπαιδευτικούς, για μαθητές – αυριανούς εργαζόμενους και για τους γονείς τους – τωρινούς εργαζόμενους κι ανέργους.
Αντιστεκόμαστε στη διάλυση του δημόσιου σχολείου. Με μαζικούς ενωτικούς αγώνες ΜΠΟΡΟΥΜΕ και θα ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ αυτή την πολιτική.
 ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΧΩΡΑΕΙ ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ
Αθήνα, 9/9/2013

Για να δούμε όμως κι αυτό το φρέσκο, το συγκλονιστικό -μια και τόφερε η κουβέντα: 

Στο «σφαγείο» είκοσι χιλιάδες εκπαιδευτικοί

Το σχέδιο του υπουργείου Παιδείας για δραστική μείωση των εκπαιδευτικών μέχρι το 2015 με βασικό κριτήριο το ύψος του μισθού. Στην πρώτη γραμμή όσοι έχουν πάνω από 20 χρόνια υπηρεσίας. «Εξωση» 50.000 μαθητών μέχρι το 2016 από τα Γενικά Λύκεια .