Η θητεία στη βιβλιοθήκη έληξε στις 31/8/2011. Η αγάπη και το ενδιαφέρον δεν έχουν ημερομηνία λήξης.


Στίχοι-Τάχα-Κατά-Τύχη. Μέρος Α

Στίχοι-Τάχα-Κατά-Τύχη,  
αλλά κατά βάθος απ' τα βάθη ήχοι.






Μορφές

Σαν ένα βιβλίο, που το μέσα του γεύονταν
λες κι ήταν  δέρμα απαλό και λείο, που απ’ αυτό μαγεύονταν,
έτσι θα ‘θελαν και τις ψυχές να διάβαζαν
να τις ξεφύλλιζαν γλυκά κι όχι να τις χαράμιζαν

Σαν ζώο μικρό, τρυφερό, μα ίσως κι άγριο λιγάκι,
που το απολάμβαναν 
και τη σιωπή του ως σοφία εκλάμβαναν
Έτσι και οι μορφές του ανθρώπου θα ‘θελαν 
να τους γαλήνευαν
να τους γεμίζαν
και να τους εθεράπευαν



Το πρώτο δώρο

Ένα βιβλίο μου χάρισες όταν σε πρωτογνώρισα.
Κι εγώ που δεν σε ήξερα απόρησα.
Τα μάτια σου καθρέφτιζαν χαρές και λύπες
έκανες τη φωνή σου ψίθυρο και είπες:

«Ένα βιβλίο μ’ έκανε να δω μέσ’ τη ψυχή μου
μ’ ένα βιβλίο μίσησα την άχαρη εποχή μου .
Κάποιο βιβλίο μου μίλησε για θαύματα και πάθη
και μ’ ένα άλλο ξέχασα τα θλιβερά μου λάθη .
Πολλά βιβλία μου έδωσαν τροφή και οξυγόνο
Και διώξανε τον πανικό, την θλίψη και τον πόνο.

Ένα βιβλίο πάντα έχω πάνω  στο κομοδίνο.
Όταν διψώ, το ανοίγω, κι απ’ τους χυμούς του πίνω.
Μα το πρωί μια νοσταλγία ξυπνά και μια φωνή διακρίνω…
Με συνοδεύει όσο τον ύπνο προσπαθώ να απομακρύνω.
Είναι μαζί μου καθώς βάζω τον καφέ μέσα στο μπρίκι
ανεπανάληπτη φωνή, που με βιβλίο με κοίμιζε, σαν πιτσιρίκι»



Κάποιες σκέψεις, κάποιες λέξεις.
 (μπορείς τάχα να μη μπλέξεις;)



Όταν η ώρα έφτασε, των ευθυνών


Οι μέρες κύλησαν 
Οι αντοχές ξεχείλισαν
Οι άτολμοι δε μίλησαν


Όταν η ώρα έφτασε, των ευθυνών,

οι μεν τις έριχναν στην αβλεψία των αλλονών




Κρυψώνα

Τι να φοβάσαι τάχα;
Κινείσαι πέρα απ’ της αγάπης την ευθύνη
κι είσαι φωνή που τραγουδάει αβίαστα
μεσ’ την κρυψώνα της μονάχα.





Λέξεις

Λέξεις φαντάσματα
λέξεις νεράιδες
λέξεις κρυφές και άφωνες
λέξεις που παίζουν, περιπαίζουν
και χασκογελούν
λέξεις που τρίζουν και καραδοκούν
λέξεις που στάζουν, που στενάζουν,
αλλά από κάπου μπάζουν.

  

Επαφές

Απροσπέλαστες μορφές
αφανείς, αδιαφανείς, παροπλισμένες
ταραχώδεις επαφές
ατελείς, ημιτελείς, μπλοκαρισμένες
παραπαίουσες ευχές
μαραμένες, ευτελείς, παρωχημένες
φοβογόνες ενοχές
ασεβείς, αειθαλείς, συγκαλυμμένες.

  

Αναπνέω

Αναπνέω
όταν εμπνέω
ή όταν κάτι ζω
που ειν’ ελάχιστα πεζό
που είναι απρόσμενο και νέο

Ανασταίνομαι
πάλι μόνο όταν εμπνέομαι.
Όταν κάτι με δονεί
με ωθεί, με συγκινεί

στον παλμό του παρασέρνομαι



Όψεις

Ένα κάτι, σα διαμάντι
κάτι να κολλάει σαν γάντι
σαν ευαίσθητο αυτί
σα μια μπόρα δυνατή.

Μια στιγμή, σαν αφορμή
σα γροθιά στην παρακμή
Κάτι γέλια, κάτι λόγια μέλια
κάτι ολόθερμα φιλιά,
κάποια ολάνοιχτη αγκαλιά

Κάποιες στάσεις, κάποιες παύσεις,
κάποιες απολαύσεις
κάποια αυθόρμητη ατάκα
κάποιο πείραγμα, μια τράκα,

κάποιες ώρες μυστικές
αυστηρά προσωπικές
κάποιες μνήμες μακρινές μοναδικές

Ένας ήχος γνώριμος
 ένας στίχος ώριμος
ένα μούτρο αγαπητό,
 ένα χρώμα ορεξάτο, χτυπητό.

Άνθρωποι μυριάδες,
μυρωδιές εκατοντάδες
ανθρωπιές μικρές,
σιγανές κουβέντες εμπιστευτικές

μαλακές κουβέρτες, σόμπες, ευωδιές λαχταριστές,
σχόλια, μπύρες, ποικιλίες,
αρετές, κακίες.

Ανοιχτές αυλαίες,
απαλές κινήσεις φευγαλέες
αντρικές και γυναικείες απόψεις
χίλιες δύο ζωές, χίλιες δύο όψεις.




Όταν κάτι…

Όταν η άνοιξη φανεί,
όταν κάτι μας κινεί,
 η ανάσα μας βαθαίνει
και τα πρόσωπα των γύρω ομορφαίνει.

Όταν νοιώθουμε ενωμένοι,
από όνειρα ομοούσια σπρωγμένοι
ν’ αγαπιόμαστε επιμένουμε
και το νέο, το καλύτερο, προσμένουμε

  
 Μπόρα είναι…

 Κράτα την οργή σου.
Γύρνα στη σιγή σου
ξέχασε, αφήσου
κι αν κανείς δεν πει «Μαζί σου!»
κρύψ’ τη συντριβή σου.

Μπόρα είναι, θα ξεσπάσει,
θα περάσει.
Θα ‘ρθει άλλη,
όταν τούτη δω κοπάσει,
να σε δοκιμάσει.



Απλωτές

Διαλύω κάθε ανώφελο θυμό
σε θάλασσας αγκάλιασμα θερμό.
Μεγάλες απλωτές ωραίες κινήσεις
στη ρόδινη απαλότητα της δύσης
σκορπούν κι εξαφανίζουν μαγικά
τα εύφλεκτα της σκέψης υλικά


Δεν υπάρχουν σχόλια: