Η θητεία στη βιβλιοθήκη έληξε στις 31/8/2011. Η αγάπη και το ενδιαφέρον δεν έχουν ημερομηνία λήξης.


Σάββατο, 7 Απριλίου 2012

ΕΚΤΕΛΕΣΗ στο ΚΤΕΛ

ΕΚΤΕΛΕΣΗ στο ΚΤΕΛ
Μια ιστορία πόνου. 
Και του χρόνου!
Μπροστά ήμουν. Το εκτέλεσαν επί τόπου. Μάρτυρες όλοι οι εκδρομείς στο σταθμό λεωφορείων Αττικής-Πελοπονήσου, που πήραν κι αυτοί το κατιτί τους. Όλοι όσοι περίμεναν να ξεκινήσουν για τα χωριά ή τα εξοχικά τους, που είχαν κουραστεί δηλαδή να περιμένουν, γιατί όλες οι γραμμές καθυστερούσαν λόγω κάποιου προβλήματος στην αντεθνική οδό. (Ναι, εκείνη που μας ρεζιλεύει διεθνώς με τις μάντρες τα ανταλλακτικά, τις τσιμούχες, που επιδεικνύει στα πρώτα της χιλιόμετρα).

Είχαν βαρεθεί (οι ιδιοκτήτες του) να το κουράρουν και να το κουρεύουν, χρόνος έμπαινε, χρόνος έβγαινε.  Ο πάτερ φαμίλιας ιδιαίτερα, του είχε και αδυναμία. Το είχε βαφτίσει "Αμνούλα", (όπως και την εγγονή του, με μια αλλαγή στο δεύτερο γράμμα), από μικρό το τάιζε με μπιμπερό και αργότερα εκείνο τον ακολουθούσε στα χωράφια μπεμπεκίζοντας και χοροπηδώντας. 
Αλλά δεν πήγαινε άλλο. Είπαν τελείωσε, φέτος θα το φάμε. Σε μια βδομάδα είναι η Ανάσταση. Θα το σουβλίσουμε στην αυλή της Εύης στο Αυλάκι Άνω Φουμαριάς. Καλή παρέα μάς έκανε τόσα χρόνια, ας πέσει τώρα κι αυτό υπέρ πατρίδος. Γιατί η πατρίδα περνάει δύσκολα κι εμείς μαζί. Πατριώτες και μη. Δεν είμαστε για ν' αγοράζουμε αρνί, όλοι αρνούνται να μας δανείσουν. Πώς θα κάνουμε Κυριακή του Πάσχα τόσοι πάσχοντες συγγενείς, όλοι οι άντρες της οικογένειας έχουν αφήσει γένια για οικονομία στα ξυραφάκια. 
Ας πάει κι αυτό σαν την Ιφιγένεια. 
Όσο και να βελάζει έξω στ' αγιάζι, στο τέλος θα σωπάσει όταν καταλάβει ότι θ' αγιάσει. 
Κι εμείς θυσιαστήκαμε για την Πατρίδα. Μειώσαμε την καθημερινή μερίδα. Κόψαμε Κυριακές την εφημερίδα, κόψαμε τις εφήμερες απολαύσεις, κόψαμε τα κοψίδια κι είμαστε μια απ' τα ίδια. Όπως και πέρσι δηλαδή. Καμία βελτίωση. Πέρσι αρνί δε φάγαμε. Αρνηθήκαμε να το πληρώσουμε, κι αυτό και το χαράτσι στο ακίνητο που από τότε δεν το 'χουμε ούτε κι εκείνο, το πουλήσαμε και μένουμε σε κινητό. Σε τροχόσπιτο δηλαδή, οχτώ νοματαίοι σε τροχιά γύρω απ' την Αττική. Το παρκάρουμε σε άδεια πάρκα και δουλεύουμε οι περισσότεροι σαν παρκαδόροι στις μεγάλες πίτσες της παραλίας. Μας χορεύουν οι εργοδότες κι οι τράπεζες στο ταψί κι εμείς έχουμε χάσει τα ταψιά, τα αυγά και τα πασχάλια. Ένα Πάσχα της προκοπής να μην κάνουμε; Αφού δεν προκόβουμε ως έθνος; Να προκάνουμε να χαρούμε ένα τελευταίο αρνάκι πριν μας καρφώσουν κι εμάς με πρόκες στο σταυρό του μαρτυρίου οι μαρτυριάρηδες ρουφιάνοι ηγέτες που ρουφάνε μίζες αλλά ξερνάνε χρέη. 
Εμείς τι χρωστάμε; Πόσα φάγαμε; Αν μετράνε τα κοψίδια, ναι, φάγαμε μπόλικα στο παρελθόν, αλλά τώρα κομμένα. Κι εκείνα και τα ψέματα.
Αυτά είπαν κι αφού κέρασαν και τους άλλους στο ΚΤΕΛ από το εκτελεσμένο αρνί, τσούγκρισαν στη μνήμη του κι έδωσαν ραντεβού σε 40 μέρες για το μνημόσυνό του, κι αυτουνού και της Δημοκρατίας. Στο μνημόσυνο, ο Δήμος, -ο γυιός του προέδρου της Άνω Φουμαριάς-, θα έβγαζε λόγο υπέρ βωμών, βρωμών και φούμαρων. Φουμάρανε κι ένα τελευταίο τσιγαράκι, μιας και από βδομάδα η τιμή του πακέτου θα ανέβαινε πάλι άτιμα, άμεσα και δημοκρατικά, ήπιαν και αρκετά ποτηράκια, και μπήκαν όλο το σόι  στο πούλμαν για την Άνω Φουμαριά, παραζαλισμένοι, χορτασμένοι και αχόρταγοι για ελευθερία, ψωμί και παιδιαρίσματα. Έπιασαν να τραγουδάνε σχολικά τραγουδάκια από τα παιδικά τους χρόνια. Ο οδηγός βγήκε από το σταθμό των ΚΤΕΛ και πήραν το δρόμο για την επαρχία, αυτόν με τις πολλές στροφές, άνευ επιστροφής, χωρίς να ξαναστρέψουν το κεφάλι προς την πρωτεύουσα των Παθών και τους πρωταγωνιστές της πολύχρονης εθνικής Πάθησης. Πλησίαζαν και εκλογές. 

Το πάθημα τους έγινε μάθημα; Ίσως μάθουμε στο επόμενο μάθημα. Το Μάιο. 

Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση. 
(Και του χρόνου)


Δεν υπάρχουν σχόλια: